Wielu badaczy sądzi

form może być Cynognathus wielkości dużego psa lub wilka. Forma ta miała zęby w dużym stopniu zróżnicowane i przypominające zróżnicowanie zębów ssaków. Na przodzie zęby odpowiadały siekaczom. Między siekaczami a kłem była przerwa, po czym następowały zęby z rozwiniętymi dodatkowymi guzkami służącymi do roz-drabniania i rozcierania pokarmu. Szereg cech szkieletu Cynognathus przypominało cechy ssaków, a załączona rycina obrazująca rekonstrukcję podobnej formy wskazuje, że i z ogólnego pokroju przypomina ona przedstawicieli gromady ssaków. Oczywiście nie wiadomo, czy Cynognathus miał zdolność utrzymywania swej ciepłoty ciała na stałym poziomie. Być może, że i pod tym względem nawiązywał on już łączność z gromadą ssaków.

Wielu badaczy sądzi obecnie, że pochodzenie ssaków jest nie monofiletyczne, lecz polifiletyczne, czyli że z różnych grup gadów ssakopodobnych powstały różne formy zwierząt ssących.

Gady ssakokształtne miały czaszkę, która, podobnie jak i czaszka ssaków, charak-teryzowała się występowaniem po obu stronach głowy jednego otworu skroniowego. Inne grupy gadów miały czaszkę pozbawioną tych otworów (przykładem mogą tu być żółwie), lub też w czaszce obecne były po dwa takie otwory po każdej stronie.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>