Wiele nieporozumień w interpretowaniu pism Lamarcka

Drugie prawo ma, zdaniem Cannona, podstawowe znaczenie dla całej koncepcji Lamarcka. Sformułował je w następujący sposób: Wytworzenie nowego narządu w ciele zwierzęcia jest wynikiem nowej potrzeby, która trwale daje się odczuć, i wynikiem nowego ruchu, który ta potrzeba wywołuje i podtrzymuje. Mimo że prawo to jest już zawarte w rozważaniach Lamarcka w „Filozofii zoologii”, zostaje ono sprecyzowane jako odrębne prawo dopiero w dziele z 1815 r.

Wiele nieporozumień w interpretowaniu pism Lamarcka powstało stąd, że termin „potrzeba” przetłumaczono błędnie jako „wola”. Zwierzę nie „chce”, nie „dąży” do wytworzenia jakiegoś narządu, lecz odczuwa potrzebę posiadania tego narządu.

Trzecie prawo – to zasada wpływu używania i nieużywania narządów. Prawo czwarte – to zasada dziedzicznego utrwalania się zmian nabytych przez osobnika zgodnie z prawem poprzednim.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>