W procesach wzrostu i podziałów

W procesach wzrostu i podziałów, które biegną bardzo intensywnie w pewnych okresach, determinanty współzawodniczą ze sobą o substancje pokarmowe. Jedne z nich mogą być lepiej umieszczone w stosunku do drugich lub mogą być aktywniejsze chemicznie. Na tym tle powstaje w komórce płciowej walka o zdobycie szans do wzrostu i rozmnażania pomiędzy poszczególnymi determinantami, która może być tak samo ostra, jak walka o byt w przyrodzie pomiędzy współzawodniczącymi ze sobą całymi organizmami.

Hipoteza Weismanna usiłuje wytłumaczyć selekcją zarodkową, czyli doborem determinant, nie tylko rozrost, ale także i stopniowe zanikanie narządów w rozwoju ewolucyjnym. Jak widzimy więc, Weismann nie odrzuca darwinowskiego czynnika doboru. Zamiast jednak doboru działającego wśród osobników przyjmuje dobór działający w obrębie komórek płciowych między determinantami. Mimo że Weismann mówi o „wszechpotędze” doboru naturalnego, jego teoria odbiega zasadniczo od teorii darwinowskiej.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>