W dotychczas przeprowadzonych badaniach

W dotychczas przeprowadzonych badaniach bakterii bytujących na Antarktydzie wykazano, że wiele szczepów rodzaju Shewanella wytwarza EPA, zaś rodzaju Colwellia – DHA. Ze względu na trudności w przechowywaniu i hodowli drobnoustrojów antarktycznych, przeprowadzono w organizmach mezofilnych udane próby ekspresji ich genów kodujących WNKT, np. gen odpowiedzialny za syntezę EPA z Shewanella putrefaciens SCRC-2738 wprowadzono do szczepów Escheri- chia coli i Synechococcus. W przeprowadzonych badaniach drobnoustrojów morskich (m.in. Moretella marinus) wykazano ponadto, że biosynteza wielonienasyco- nych kwasów tłuszczowych omega-3 jest kodowana przez 5 genów, z których 4 tworzą najprawdopodobniej operon. Zaobserwowano też wysoki stopień ho- mologii struktury i organizacji fragmentów DNA odpowiedzialnych za syntezę DHA i EPA, porównując materiał genetyczny różnych szczepów, co rokuje możliwość zastępowania zespołu genów z jednego szczepu, zespołem pochodzącym z innego drobnoustroju w komórkach gospodarza, służącego do ich ekspresji.

Drugi mechanizm pozwalający na wprowadzenie wiązań nienasyconych do kwasów tłuszczowych polega na konwersji obecnych w już zsyntetyzowanych li-pidach kwasów nasyconych w nienasycone pod działaniem tzw. desaturaz – en-zymów związanych z membranami komórkowymi. Naturalna immobilizacja desaturaz w membranach utrudnia ich oczyszczanie i charakterystykę. Znaczny postęp w badaniach tych enzymów poczyniono dopiero przy użyciu technik inżynierii genetycznej. Wprowadzenie genu A12-desaturazy z psychrofilnej sinicy Sy- nechocystis PCC6803 do wrażliwej na zimno Anacystis nidulans, uruchomiło w zre- kombinowanym szczepie syntezę kwasów nienasyconych o dwóch wiązaniach podwójnych (16:2A9,12), przez co wzrosła jego odporność na obniżoną temperaturę. Istnieje zatem duże prawdopodobieństwo, że ekspresja genów desaturaz wyizolowanych z bakterii antarktycznych w szczepach mezofilnych, umożliwi wydajną syntezę nienasyconych kwasów tłuszczowych.

DHA i EPA syntetyzowane przez bakterie antarktyczne wykorzystano ostatnio do wzbogacenia diety łososia atlantyckiego hodowanego w akwakulturach. W pierwszym etapie kultury Shewanella gelidimarina lub Colwellia psychrerythreae posłużyły jako pokarm dla rozwijającego się zooplanktonu, którym następnie karmiono rozwijający się narybek. Wykazano troficzny przepływ DHA i EPA od bakterii poprzez zooplankton do narybku łososia. Zadowalające wyniki tych ba- dań potwierdzają celowość dalszych poszukiwań drobnoustrojów psychrofilnych

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>