Od 1995 r. liczba członków Unii wynosi 15

Od 1995 r. liczba członków Unii wynosi 15. W 1991 r. zamiar przystąpienia do niej zgłosiły Malta i Cypr, a w latach 1994-1996 wnioski adhezyjne złożyły: Węgry, Polska, Rumunia, Słowacja, Estonia, Litwa, Bułgaria, Czechy, Słowenia.

W 1997 r. przyjęto Traktat zmieniający Traktat o Unii Europejskiej znany jako Traktat z Amsterdamu. Nie kończy on procesu integracyjnego, a stanowi jedynie kolejny etap na jego drodze, przy czym największym wyzwaniem, jak się wydaje, jest modyfikacja struktury instytucjonalnej.

Na prawo wspólnotowe składa się kilka rodzajów aktów prawnych, wyróż-nianych według sposobu i zakresu obowiązywania. Rozporządzenie wiąże nie tyl-ko co do rezultatów, lecz również w zakresie metod ich osiągnięcia. Staje się ono automatycznie częścią krajowego systemu prawa, to znaczy nie wymaga wydania ustawy transformującej go w prawo wewnętrzne. Rozporządzenie wiąże: organy państwowe, osoby prawne i osoby fizyczne. Zgodnie z przepisami traktatowymi Rozporządzenie może być tworzone przez Parlament Europejski i Radę, Radę oraz Komisję. Dyrektywa adresowana jest wyłącznie do państwa. Wiąże ona w zakresie rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia natomiast władzom krajowym kompetencję do określania metod działania. Tak zatem dla stosowania dyrektywy niezbędne jest „pośrednictwo” prawa krajowego. Dyrektywy mogą być wydawane przez Parlament Europejski i Radę, Radę i Komisję. Decyzja obowiązuje w zakresie wszystkich jej postanowień, lecz wyłącznie określonych w niej adresatów. Mogą nimi być zarówno państwa jak i osoby prawne i fizyczne. Decyzje mogą wydawać wszystkie podmioty prawotwórcze: Parlament Europejski i Rada oraz Komisja.

– 2.2. Unia Europejska a biotechnologia

Organy UE odgrywają istotną rolę w ukierunkowaniu rozwoju biotechnologii i wykorzystaniu jej osiągnięć. Przede wszystkim sprawują one funkcję norma-tywną. Dyrektywy uchwalone przez Radę ustanawiają podstawowe zasady za-mkniętego użycia GMO, zamierzonego wprowadzenia GMO do środowiska, ko-mercjalizacji produktów genetycznie zmodyfikowanych, reguły bezpiecznej pracy z GMO. Celem tych aktów jest przede wszystkim harmonizacja ustawodawstw krajowych państw członkowskich. Warto przy tym zwrócić uwagę, że organy UE stanowiąc normy dotyczące GMO, starają się uwzględnić najwyższy poziom wiedzy naukowej i technologicznej. Jest to właśnie przyczyną nieomal nieustannych nowelizacji.

Niezależnie od aktów prawnych o charakterze ogólnym ustanawiane są liczne dyrektywy, rozporządzenia, a także decyzje w kwestiach szczegółowych. Dotyczą one np. genetycznie zmodyfikowanych dodatków do żywności, komercjalizacji określonych produktów GM (ryż, soja, kukurydza), rodzaju zabezpieczeń przy pracach z określonymi rodzajami GMO, itp.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>