Końcowe uwagi o mikroewolucji

Na zakończenie należy krótko podkreślić te punkty, które są, moim zdaniem, naj-ważniejsze. Okazuje się, że właściwą jednostką, na którą działa dobór naturalny, jest populacja. Osobnik sam przez się spełnia rolę podrzędną, chociaż populacja składa się z osobników. W populacji boratka (Biston) mogą poszczególne osobniki melaniczne w okręgach przemysłowych stać się łupem ptaków, mogą też przeżyć i zostawić potomstwo. W sumie jednak osobniki ciemne zostawią więcej potomstwa niż gorzej przystosowane formy jasne. Wskutek tego stopniowo pula genów tej populacji będzie ulegać zmianom. Ogólna pula genów będzie się wzbogacać w allele powodujące barwę ciemną, a równocześnie będzie ubożeć w allele wywołujące barwę jasną.

Na skutek przeto działalności doboru zachodzą zmiany w puli genów populacji, zmienia się zarówno częstość poszczególnych genów, jak i mogą się rozprzestrzeniać geny, które dotychczas usuwał dobór naturalny. Warunkiem tych zjawisk są jednak zmiany w warunkach otoczenia. Gdyby nie nastąpiło uprzemysłowienie, formy me-laniczne należałyby do bardzo rzadkich wyjątków, czyli do tzw. aberracji, jak je określa systematyka.

Rozwój genetyki z jednej strony i poznanie cytologicznych procesów mejozy oraz zapłodnienia z drugiej doprowadziły też do bliższego określenia, czym jest właściwie dobór naturalny. Darwin przyjmował zmienność i jej dziedziczenie jako fakty nie podlegające wątpliwości. Obecnie wiemy jednak, jaki rodzaj zmienności jest dziedziczny i jakie są źródła tej zmienności dziedzicznej. Poza tym wykazanie korpusku- larnej istoty dziedziczności usunęło te trudności, które napotykał Darwin, przyjmując tezę o stapianiu się dziedziczności.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>