Homo erectus

Według poglądów licznych badaczy następnym etapem rozwoju ewolucyjnego rodu ludzkiego są formy, które żyły w środkowym plejstocenie. Formy te zostały odkryte na Jawie i w Chinach. Chronologicznie pierwsze z tych znalezisk ma duże historyczne znaczenie.

W roku 1891 młody lekarz holenderski Dubois, pobudzony dyskusją toczącą się wówczas nad przypuszczalną ewolucją człowieka, udaje się na Jawę i znajduje tam wierzch czaszki i kość udową formy, która zdaniem odkrywcy i wielu współczesnych mu darwinistów miała być postacią pośrednią między małpami człekokształtnymi a człowiekiem, miała być owym brakującym ogniwem w rodowodzie Homo. Pojemność czaszki tej formy wynosiła ok. 900 cm3, czyli była pośrednia między pojemnością czaszki dzisiejszej małpy człekokształtnej a pojemnością puszki mózgowej współczesnego człowieka. Z tego powodu Dubois nadał odkrytej przez siebie formie nazwę Pithecanthropus erectus, czyli małpolud wyprostowany, gdyż budowa kości udowej wskazywała wyraźnie na postawę wyprostowaną.

Długi czas nie wiedziano nic o tym, że Dubois już w późniejszym okresie odkrył na Jawie dalsze szczątki tych samych form, które dopiero po II wojnie światowej, już po śmierci Dubois, zostały udostępnione do badań innym paleoantropologom. W czasie poprzedzającym II wojnę światową Holender Koenigswald znajduje na Jawie dalsze skamieniałości tych samych form.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>