Biafkowe zamienniki cukru – białej trucizny

Wysokokaloryczną i toksyczną dla diabetyków sacharozę, najważniejszy do-tąd środek słodzący, zastępuje się w coraz większym stopniu innymi, mniej kalorycznymi substancjami, takimi jak alkohole cukrowe (sorbitol, mannitol, erytri- tol, itp.) i aspartam (pochodna dwóch aminokwasów – kwasu asparaginowego i fenyloalaniny), acesulfam K. Niektóre z nich są także szkodliwe przy pewnych schorzeniach. Na przykład sorbitol jest szkodliwy dla diabetyków, zaś aspartam

– dla chorych na fenyloketonurię. Zastosowanie jako środków słodzących białek wytwarzanych naturalnie przez pewne rośliny tropikalne i odkładanych w owo-cach jest, jak się wydaje, racjonalnym rozwiązaniem. Do białek tych należą m.in. taumatyna z Thaumcitococcus danielli (wspomniana już w rozdz. 1), monelina z Dis- coreophyllum cumminisii i kurkulina z Circuligo latifolia. Białkiem, które samo nie posiada smaku, lecz nadaje słodki smak kwaśnym sokom jest mirakulina z Synse- palum dulcificum. W związku z tym, że podaż naturalnych preparatów tych białek jest znacznie niższa od zapotrzebowania, z zastosowaniem technik rekombinacji DNA otrzymano transgeniczne drobnoustroje wytwarzające niektóre z nich.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>